حرف های ما هنوز ناتمام تا نگاه می کنیم وقت رفتن است باز هم همان حکایت همیشگی بیش از آنکه با خبر شوی لحظه عزیمت تو ناگزیرمی شود آه ای دریغ و حسرت همیشگی ناگهان چه زود دیر  می شود.

دیگه تموم شد ۴ سال با هم بودن و در کنار هم بودن اون اولا که ول معطل بودیم تازه چشامونو باز کرده بودیم و نگاه می کردیم تا ببینیم کجای کاریم بعد یه کم چشمون عادت کرد تازه شروع کردیم به انتخاب مسیر چه رویاهایی که پروروندیم که فکرا و چه هدفایی که واسه خودمون در نظر گرفتیم چی فکر می کردیم! چقدر آرمانی! چقدر قانون گرا! دلمون می خواست که همه چی طبق کتاب قانونی باشه که خودمون نوشتیم شروع کردیم به دوییدن دنبال جواب سوالامون و شروع کردیم به اجرای نظراتمون و هی کم کم و کم کم جلو رفتیم اگه چیزی خلاف قانونی می شد که خودمون خلق کردیم دنیا رو به هم می دوختیم طناب داری به پا می کردیم و آدمایی رو می کشتیم و همه چی رو مثلا تحت کنتری می گرفتیم و هی بالاتر و بالاتر رفتیم و کم کم و کم کم نظرمون عوض شد دیگه خیلی به قانونایی که خودمون وضع کرده بودیم احترام نمی ذاشتیم حتی خیلی وقتا با لذت تموم قانون ها رو می شکستیم و ذوق می کردیم و حالا که آخر راهیم دیگه از قانون خبری نیست و حالا فکر می کنیم بزرگ شدیم بزرگ و پر تجربه پر از تجربیات ناب خدایا اینو کی می گفت؟

حالا دیگه دلمون واسه همه اون روزا تنگ می شه واسه هر چی که بود واسه همه بچه بازیا واسه همه شیطنتا خدا جون دیگه داریم از این مرحله میام بیرون داریم یه جای دیگه می ریم و باز هم با چشمایی بسته و باز هم همون تکرارا و باز هم همون کارا و باز هم طول می کشه تا چشمامونو باز کنیم و بفهمیم کجای کاریم.

خدایا خودم رو دوستانم رو همراهانم رو هم مسیرانم رو هم کلامانم رو و هم قدمانم رو به تو تنها و تنها به تو می سپارم چرا که تنها تو یاری گر تمام احساساتی

خدایا احساسات نابشان را خدایا دل های پاکشان را خدایا زودرنجیشان را خدایا دلخوریشان را به تو تنها و تنها به تو می سپارم تا همه خوبی ها را در پناه خود بگیری و همه بدی ها را پاک نمایی باشد تا آن چیزی شویم که تنها تو می خواهی 

دوستت دارم به اندازه تمام بی مهری ها

دوستت دارم به اندازه تمام بی وفایی های

دوستت دارم به اندازه تمام قهر ها و آشتی ها

دوستت دارم نازنینم دوستت دارم.